jueves, 6 de junio de 2013
jueves, 23 de mayo de 2013
ENCUENTRO DE... ¿QUÉ?
Hola!
Sí, este viernes se ha organizado un encuentro de oración en familia (niños incluidos!)
En la parroquia de Fontiñas, a las 20,30 h.

La iniciativa parte de Pastoral Familiar, y consistirá en una oración inicial con los niños, que luego cenarán y jugarán mientras nosotros compartimos un rato más juntos. Los niños estarán atendidos, no hace falta llevar nada.
¡Os animamos a todos a participar! Es una buena ocasión de compartir nuestra fe en familia.
¡Nos vemos este viernes! Y ayudadnos a difundirlo!
Sí, este viernes se ha organizado un encuentro de oración en familia (niños incluidos!)
En la parroquia de Fontiñas, a las 20,30 h.

La iniciativa parte de Pastoral Familiar, y consistirá en una oración inicial con los niños, que luego cenarán y jugarán mientras nosotros compartimos un rato más juntos. Los niños estarán atendidos, no hace falta llevar nada.
¡Os animamos a todos a participar! Es una buena ocasión de compartir nuestra fe en familia.
¡Nos vemos este viernes! Y ayudadnos a difundirlo!
![]() |
| Fuente: Familias Invencibles |
viernes, 17 de mayo de 2013
OS DONS DO ESPÍRITO
O último domingo
de maio remata, neste ano, o tempo pascual, coa festa de Pentecoste, a festa
coa que
Xesús cumpre a promesa de enviarnos o Espírito Santo. Este Espírito significado nos sete dons sempre foi necesario pero, se cabe, hoxe máis ca nunca. Os cristiáns, a pesar de que o Espírito de Xesús non nos abandona, tamén vivimos momentos de falta de fe, de confianza no Señor, e precisamos avivar esta lámpada para poder iluminar a escuridade do mundo. Precisamos case “desesperadamente” a esperanza para superar as tentacións do pesimismo e do cansazo, e poder ofrecerlle ó mundo razóns para soñar, para camiñar e estimular novos folgos. Precisamos do amor, pois segue sendo a materia pendente con Deus e cos irmáns. Precisamos espírito de oración pois “non sabemos rezar como convén, pero o Espírito vén na nosa axuda”. Necesitamos fortaleza e así ser valentes para predicar a Xesucristo nun mundo que está de volta da cultura relixiosa. Nun mundo impaciente e estresado, nunha sociedade marcada polas présas e os resultados inmediatos, precisamos da paciencia, que é a esperanza do “sementador”, pois o noso non é tanto recoller froitos canto sementar e esperar pacientemente. Nestes momentos en que a alegría está tan ausente nas nosas familias, en tantas persoas que non son capaces de ver o final do túnel, precísase recibir e contaxiar alegría e, así, rexeitar a tristeza.
Xesús cumpre a promesa de enviarnos o Espírito Santo. Este Espírito significado nos sete dons sempre foi necesario pero, se cabe, hoxe máis ca nunca. Os cristiáns, a pesar de que o Espírito de Xesús non nos abandona, tamén vivimos momentos de falta de fe, de confianza no Señor, e precisamos avivar esta lámpada para poder iluminar a escuridade do mundo. Precisamos case “desesperadamente” a esperanza para superar as tentacións do pesimismo e do cansazo, e poder ofrecerlle ó mundo razóns para soñar, para camiñar e estimular novos folgos. Precisamos do amor, pois segue sendo a materia pendente con Deus e cos irmáns. Precisamos espírito de oración pois “non sabemos rezar como convén, pero o Espírito vén na nosa axuda”. Necesitamos fortaleza e así ser valentes para predicar a Xesucristo nun mundo que está de volta da cultura relixiosa. Nun mundo impaciente e estresado, nunha sociedade marcada polas présas e os resultados inmediatos, precisamos da paciencia, que é a esperanza do “sementador”, pois o noso non é tanto recoller froitos canto sementar e esperar pacientemente. Nestes momentos en que a alegría está tan ausente nas nosas familias, en tantas persoas que non son capaces de ver o final do túnel, precísase recibir e contaxiar alegría e, así, rexeitar a tristeza.
Que este ano, o
Pentecostés non remate en nos co final do tempo pascual, pois o Espírito de
Xesús chega para quedar con nos e en nos, e contaxiar, con el, ós demais.
Etiquetas:
Espíritu Santo,
Pentecostes,
Programa de vida
EL SIGNIFICADO DE PENTECOSTÉS
Para entender el verdadero sentido de la solemnidad de Pentecostés, es necesario partir del texto bíblico que presenta la narración:
"Cuando el día de Pentecostés, los discípulos estaban todos reunidos en el mismo lugar y de repente vino del cielo un estruendo como de un viento fuerte, el cual llenó toda la casa donde estaban. Entonces se les aparecieron lenguas como de fuego que se repartieron y se posaron sobre cada uno de ellos. Todos fueron llenos del Espíritu Santo y comenzaron a hablar en otras lenguas, cada uno en la lengua que el Espíritu le sugería. Se encontraban entonces en Jerusalén judíos devotos de todas las naciones de la Tierra. Al oír el ruido, acudieron en masa y quedaron desconcertados, porque cada uno los oía hablar en su propio idioma. "(Hechos, 2, 1-6). Este pasaje presenta el nuevo curso de la obra de Dios, fundada en la Resurrección de Cristo, una obra que envuelve el hombre, la Historia y el cosmos.
El Catecismo de la Iglesia Católica dice: "En el día de Pentecostés (siete semanas a finales de Semana Santa), la Pascua de Cristo se completó con la efusión del Espíritu Santo, que se manifiesto, se donó y comunicó como Persona Divina: de Su plenitud, Cristo el Señor derrama su Espíritu en abundancia "(CIC, n. 731).
En esta celebración, se nos invita y envía a profesar al mundo su presencia (del Espíritu Santo). E invocar la efusión del Espíritu para renovar la faz de la tierra y actuar con la misma intensidad del evento inicial de los Actos de los Apóstoles en todos los pueblos y naciones.
Por esta razón, debemos entender el significado de la Tercera Persona de la Trinidad: "El término se traduce la palabra hebrea Espíritu Ruah, que en su primera acepción, significa soplo, aire, viento. Jesús usa con precisión la imagen sensible del viento para sugerir a Nicodemo la novedad trascendente del que es personalmente el Soplo de Dios, el Espíritu Divino. Por otro lado, Espíritu y Santo son atributos divinos comunes a las Tres Personas Divinas. Sin embargo, con la adición de los dos términos, la Escritura, la Liturgia y el lenguaje teológico designan la persona inefable del Espíritu Santo, sin ningún tipo de ambigüedad posible con los demás usos de los términos espíritu y santo "(CIC N. 691).
La solemnidad de Pentecostés es un hecho determinante para toda la Iglesia, para los pueblos, porque en ella empieza la acción evangelizadora para que todas las naciones y lenguas tienen acceso al Evangelio y a la salvación a través del poder del Espíritu Santo de Dios.
El Papa Benedicto XVI habla sobre el proceso de reunificación de los pueblos a partir de Pentecostés: "se inicia un proceso de reunificación de las partes de la familia humana, dividida y dispersa; las personas, muchas veces, reducidas a individuos en competición o conflicto entre si, alcanzadas por el Espíritu de Cristo, se abren a la experiencia de Comunión, que puede comprometerlas lo suficiente como para hacer de ellas un nuevo organismo, un nuevo sujeto: la Iglesia. Este es el efecto de la obra de Dios: la unidad. Por lo tanto, la unidad es el signo de reconocimiento, la tarjeta de presentación de la Iglesia en el curso de su historia. Desde el principio, del día de Pentecostés, habla todos los idiomas. La Iglesia universal precede a las Iglesias particulares, que deben conformarse siempre con ella, de acuerdo a un criterio de unidad y universalidad. La Iglesia nunca permanece prisionera de un orden político, racial o cultural; no debe confundirse con los Estados, incluso con la Federación de los Estados, debido a que su unidad es de otro tipo y aspira a atravesar todas las fronteras humanas " (Benedicto XVI, Homilía en la solemnidad de Pentecostés, 23 de mayo 2010).
Necesitamos que el Espíritu Santo, el Paráclito en nuestra época: Veni, Sancte Spiritus !
Padre Reinaldo
Comunidad Canción Nueva
Etiquetas:
Catequese,
Pascua,
Pentecostes
domingo, 10 de marzo de 2013
Las cinco cosas que una hija necesita escuchar de su padre
Son ideas conocidas y de sentido común, pero cuya realización puede peligrar por la dedicación al trabajo o los respetos humanos
Daniel Darling es un "repetidor" en lo de tener hijas: de sus cuatro retoños, tres son niñas: "La mayor tiene ocho años y cada año que pasa desde que nació me hago más conservador en todo lo que se refiere a mis chicas. No soy un entusiasta de las armas, pero podría serlo si se trata de sentarme en el porche esperando al primero que se atreva a pedir una cita a mis hijas", bromea.Darling, pastor evangélico en Chicago y autor de diversos libros sobre cuestiones familiares en la línea de películas como A prueba de fuego o libros como El desafío del amor o Padres fuertes, hijas felices, añade, "ya en serio": "Me gusta tener hijas. Hay algo en tener una niña que suaviza al hombre y añade a su alma una cierta ternura". Y es "en ese espíritu" con el cual señala en su blog "cinco cosas que toda hija necesita escuchar de su padre".
1. Eres guapa y te quiero.
"Esto es algo que deberías decirle a tu hija al menos una vez al día y probablemente más. No soy psicólogo, pero las niñas que saben que sus padres les quieren crecen con mayor confianza y evitar buscar el amor en el lugar equivocado. Oír que son hermosas es un balón de oxígeno para el alma de tu hija. Hazlo a menudo de formas distintas y creativas".2. Tu madre es guapa y la quiero.
"El mejor regalo que le puedes hacer a tu hija es mostrarle cómo debe un hombre tratar a una mujer. Que vea en ti un modelo, aunque sea imperfecto, del amor que Dios hace nacer entre un hombre y una mujer. Dile a tu mujer todos los días que es hermosa, que la quieres y que te alegras de haberte casado con ella. Dile que te comprometes con ella para toda la vida. Y dile estas cosas de vez en cuando delante de tus hijos".3. Perteneces a Dios y has sido creada para Su gloria
(aquí podríamos añadir, al texto de Darling, lo de San Ignacio de Loyola en sus Ejercicios Espirituales: "El hombre es criado para alabar, hacer reverencia y servir a Dios nuestro Señor y, mediante esto, salvar su ánima"). "A menudo las niñas sienten inseguridad sobre muchas cuestiones: su peso, su apariencia, sus amigos... En ocasiones pueden sentirse poco importantes o poco apreciadas, incluso en un hogar donde reina el amor. Por eso tú, como padre, tienes que recordarle a menudo que son criaturas especiales formadas amorosamente por el Creador a Su imagen y semejanza". Darling invita a que tengan siempre en cuenta al salmista ("Te doy gracias por tan grandes maravillas: prodigio soy, prodigio son tus obras", Sal 139, 14) para que esa idea "esté interiorizada por tus hijas cuando lleguen los momentos de duda".4. Eres perdonada.
"Tu hija desordenará su vida, pecará, te disgustará... Y si no sitúas la buena nueva del Evangelio como centro de tu familia, puede crecer pensando sin saber qué hacer con sus pecados. Instrúyela en la práctica del arrepentimiento y el perdón: el arrepentimiento de sus pecados y el perdón de los ajenos. Que sepa que Jesús siempre está dispuesto a ofrecer su gracia y debe estar dispuesta a recibirla y a aplicarla a quienes le hagan mal a ella".5. Vales mucho.
"No dejes que tu hija consuma el veneno de la cultura que mide el valor de una mujer por su independencia o su habilidad para deshacerse libremente de su pureza. Que ni por un momento se trague la mentira de que la libertad sexual es algo distinto a una esclavitud de la peor especie, el instrumento del enemigo para arrebatarle la creatividad, la belleza y la finalidad para la que fue creada. Enséñale qué buscar en un hombre (una pista: no lo que se ve en la tele). Asegúrate de que es consciente de la hermosura de la imagen pintada por el Creador. Su autoestima y el sentido de su propio valor están ligados a su llamada especial a ser hija de Dios".
Fuente: ReL
viernes, 15 de febrero de 2013
TEXTO ORIGINAL DE LA RENUNCIA DEL PAPA
«Queridísimos hermanos,
Os he convocado a este Consistorio, no sólo para las tres causas de canonización, sino también para comunicaros una decisión de gran importancia para la vida de la Iglesia.
Después de haber examinado ante Dios reiteradamente mi conciencia, he llegado a la certeza de que, por la edad avanzada, ya no tengo fuerzas para ejercer adecuadamente el ministerio petrino. Soy muy consciente de que este ministerio, por su naturaleza espiritual, debe ser llevado a cabo no únicamente con obras y palabras, sino también y en no menor grado sufriendo y rezando.
Sin embargo, en el mundo de hoy, sujeto a rápidas transformaciones y sacudido por cuestiones de gran relieve para la vida de la fe, para gobernar la barca de San Pedro y anunciar el Evangelio, es necesario también el vigor tanto del cuerpo como del espíritu, vigor que, en los últimos meses, ha disminuido en mí de tal forma que he de reconocer mi incapacidad para ejercer bien el ministerio que me fue encomendado.
Queridísimos hermanos, os doy las gracias de corazón por todo el amor y el trabajo con que habéis llevado junto a mí el peso de mi ministerio, y pido perdón por todos mis defectos.
Ahora, confiamos la Iglesia al cuidado de su Sumo Pastor, Nuestro Señor Jesucristo, y suplicamos a María, su Santa Madre, que asista con su materna bondad a los Padres Cardenales al elegir el nuevo Sumo Pontífice. Por lo que a mi respecta, también en el futuro, quisiera servir de todo corazón a la Santa Iglesia de Dios con una vida dedicada a la plegaria.
Vaticano, 10 de febrero 2013.»
martes, 12 de febrero de 2013
Libros de Else Holmelund Minarik
Else Holmelund Minarik
Else H.Minarik es una escritora norteamericana. Nació en Dinamarca en 1920. Emigró a los EE.UU. con cuatro años. Se graduó en Psicología. Fue maestra. Empezó a escribir para su hija pequeña y también para sus alumnos. A mediados de los años cincuenta, cuando había pocos libros de lectura fácil para chicos pequeños, la serie de OSITO inició con gran éxito la colección para primeros lectores «I Can Read», de la editorial Harper and Row.
Son cinco álbumes,ilustrados por Maurice SENDAK,de los que tres se encuentran fácilmente en las librerias:

—Osito (Little Bear, 1957). Madrid: Alfaguara, 2001, 16ª ed.; 59 pp.; col. Infantil Alfaguara; trad. de Joaquina Aguilar; ISBN: 84-204-4808-7.

—La visita de Osito (Little Bear´s Visit, 1960). Madrid: Alfaguara, 2002, 13ª ed.; 64 pp.; col. Infantil Alfaguara; trad. de Rosa Benavides; ISBN: 84-204-4825-7.
—Un beso para Osito (A Kiss for Little Bear, 1968). Madrid: Alfaguara, 2002, 10ª ed.; 34 pp.; col. Infantil Alfaguara; trad. de Rosa Benavides; ISBN: 84-204-4827-3. 6 años: primeros lectores.Cada libro contiene varias pequeñas historias, normalmente cuatro, que van unidas entre sí, y que tratan sobre acontecimientos familiares menudos. Por ejemplo, cómo viste Mamá Oso al pequeño Osito para protegerlo del frío, un cumpleaños que Osito piensa que Mamá Oso ha olvidado, los deseos de Osito de que Mamá Osa le cuente una historia; una visita a los Abuelos que, a su vez, le cuentan el sucedido del petirrojo que tuvo Mamá Osa cuando era pequeña, y el relato del duendecillo del bosque; las relaciones de Osito con la niña Emi y su muñeca Luci, una fiesta en la casa de Búho, la primera carta que redacta Osito; Osito va de pesca, el regreso a casa de Papá Oso, los problemas de tener hipo, el deseo de Osito de ver una sirena; Osito manda un cuadro hecho por él a su abuela, y ésta le devuelve un beso a través de varios intermediarios.
Las ilustraciones de Sendak, que representan a las figuras con vestidos antiguos, no sólo reflejan los sentimientos de afecto que rebosan los relatos, sino que también les añaden nuevos matices y sin duda contribuyen decisivamente a que su atractivo sea perdurable.
Textos y dibujos inseparablemente hacen también que los personajes, en especial los de Osito y de su madre, queden bien perfilados a lo largo de la historia, contra lo que algunos podrían esperar tanto de la sencillez del lenguaje y de la sintaxis como de la simplicidad de las anécdotas que se cuentan.
Minarik emplea en ocasiones el recurso de contar una historia dentro de la historia, incide también en el atractivo que los cuentos tienen para los niños, hace también agudas incursiones en el mundo imaginativo de Osito, y da gran atractivo al estilo educativo paciente de Mamá Oso, aunque sea cierto que Osito no sea el prototipo de revoltoso hiperactivo, sino más bien lo contrario.
Etiquetas:
Libros,
Literatura,
Nenos
Campaña Manos Unidas
Disponibilizamos unha presentación moi sinxela pero moi interesante sobre a xornada de Mans Unidas
viernes, 8 de febrero de 2013
VODAS DE PRATA DA PARROQUIA
No ano 2015 (queda lonxe, pero non tanto) imos celebrar as vodas de prata da parroquia.Vintecinco anos de vida. A vida da parroquia non tería sentido se non vivifica, se non dá vida.
Foron anos dun traballo dedicado a dar vida, a anunciar a VIDA con letras grandes que é Xesús.
Non foi pouca a xente que pasou pola nosa parroquia dende aqueles momentos en que non só a parroquia, senón as urbanizacións que territorialmente a compoñen, estaban no proceso da súa formación. Que momentos! ¿Acórdanse dos problemas do transporte, da auga, o bloqueo da estrada a Santiago? A Igrexa nos Tilos non foi allea. Estaba en primeira fila. O piso do cura foi durante tempo o lugar onde se reunía a asociación de vecinos, onde se xestionaba o transporte, onde se acordaba o qué facer ante tanto problema acumulado. A parroquia neste tempo estivo en primera líña cedendo locais ó concello para a gardería, a asociación cultural, o inicio da primeira biblioteca, das primeiras actividades.
Tempos aqueles…! Posiblemente, agora que estás lendo isto xa non lembres tanta historia aínda recente, pero moitas veces xa esquecida. Pode ser que cando chegaches á urbanización, onde vives, os problemas gordos xa estaban solucionados e entón penses que sempre foi así. Non, non sempre foi así. O compromiso foi de moita xente agora anónima e moita xente comprometida dende a súa conciencia de ser cristiá, membros desta parroquia, aínda en estado de futuro pero xa xermolando ata que aquel domingo de primeiras comuñóns celebradas no colexio (quedaramos sen local, só o piso no que estaban as oficinas da asociación de veciños) foi o tiro de saída.jueves, 31 de enero de 2013
ACUDIR A LA ORACIÓN
Acudí a la oración
porque me hirió de muerte la vida
Me refugié en tus brazos, Señor,
cuando no tuve más aliento.Pero tú me empujas de nuevo
incansablemente, a mi ruedo.
Mañana empezaré otra vez,
como ayer, como cada día.
Y volveré, sí, volveré,
pero con una mirada nueva,
con una sonrisa recién estrenada,
y con esa fuerza
que sé que no es mía.
Fuente: Taller de Oración
Etiquetas:
Dios,
Oración,
Programa de vida
Suscribirse a:
Entradas (Atom)




