lunes, 6 de noviembre de 2017

Conferencia sobre o problema do Mal

Conferencia de Andrés Torres Queiruga sobre o problema do mal.
Luns 30 de outubro as 20:00h nos locais parroquiais
Subid el volumen¡


domingo, 15 de octubre de 2017

200 NÚMEROS DEL BOLETÍN PARROQUIAL




Decía la Santa Madre Teresa de Calcuta:

 “para hacer que una lampara esté siempre encendida no debemos de dejar de ponerle aceite”


Muchas gracias a todos los colaboradores que habéis hecho posibles estos doscientos números. Muchas gracias a todos los que no dejaron de ponerle un poquito de aceite a esta lámpara que tan bien ha ido iluminando e ilumina la vida de nuestra parroquia.

Con gente como vosotros llegamos a los 4000 tranquilamente.



Equipo2

jueves, 8 de junio de 2017

TODO É GRAZA


Hoxe, ante a óptica dun crente en Xesús, e mirando cara atrás, non cincuenta anos senón sesenta e dous, debo facer un público recoñecemento: na miña vida todo o considero graza, incluso cando, en varios momentos deste montón de anos non o sentía así.

Repito todo é graza: nacín no seo dunha familia humilde, nunha aldea (Vilacoba, no concello de Lousame); xunto cos meus pais (Heliodoro e Teresa) nacemos e medramos cinco irmáns (dos cales só tres seguimos peregrinando). A escola e a igrexa parroquial conformaron, xunto coa familia, unha trindade dun neno que, aos dez anos, é invitado a ir ao Seminario como única oportunidade de seguir estudando e como sementeiro de vocacións sacerdotais. Alí, en Belvís, lonxe de tódalas vivencias da miña nenez, encontreime cun montón de rapaces e non tan rapaces que, dirixido por un grupo de cregos (non creo que fose equipo sacerdotal), nos instaba a formarnos en catro actitudes: piedade, disciplina, urbanidade e aplicación. Endexamais escoitara semellantes termos pero, hoxe, non daquela, son consciente da súa grande importancia na formación e crecemento persoal. Así, nun clima de multitude, fómonos modelando como persoas e, incluso, na incipiente vocación sacerdotal. Pasan tres anos, e grazas a D. Lucas de Oriol e Urquijo coa mediación da familia López Calo, puiden seguir no Seminario; rematada a etapa humanística en Belvís, pasamos ao Seminario Maior para seguir coa formación filosófica e teolóxica. Non quero pormenorizar nin nos formadores nin nos profesores nin, sequera, na alimentación; aspectos que, vistos desde hoxe, son un argumento máis para afirmar que a presenza e a graza do Señor se fai viva e presente en circunstancias, persoas e situacións moi dispares.


Acabada a etapa formativa, chega, o 23 de xullo do ano 1967, a ordenación sacerdotal. Miras o presente e, sobre todo, miras o futuro dun sacerdote novo, sen ser moi consciente do que vai implicar para un, para a Igrexa e para a sociedade, o Concilio Vaticano II, recentemente concluído. Ao mesmo tempo, quizais sen darlle a importancia que logo tivo, vai pasar coa revolución estudantil do ano 1968. No nivel persoal, ambos os dous acontecementos van marcar as miñas inquedanzas de cura e crego recentemente ordenado.

Fun enviado a unha parroquia (S. Cosme de Oíns) do concello de Arzúa, onde redescubrín a bondade, a relixiosidade e a proximidade da xente desta parroquia.

Dous anos despois destináronme como coadxutor a S. Martín de Noia, outra experiencia distinta e que me esixía unha presenza máis actualizada cun novo tipo emerxente de mocidade (falo dos anos setenta). Sete anos despois, previa petición, fun enviado a Ordoeste e Barcala, engadindo logo Corneira (todas no concello da Baña). Ao mesmo tempo matriculeime na facultade de Psicoloxía co único interese de formarme, e de sentirme, con 32 anos, mozo entre mozos/as de 18 anos. Tras rematar Psicoloxía, fun enviado a Roma e, á volta, encargáronme a Pastoral Familiar na Diocese xunto coa adscrición a S. Xoán de Calo. Catro anos despois (1989) propuxéronme crear unha parroquia nova, como comunidade canónica, pois como tal comunidade cristiá xa nacera anos antes; e aquí sigo hoxe. Esta é a parroquia de S. Francisco de Asís dos Tilos, no concello de Teo.

Cincuenta anos despois, vexo todo isto como don e como graza; máis que dar recibín moitas ensinanzas que me foron forxando para ir corrixindo aspectos e integrándoos na vida persoal e sacerdotal; cincuenta anos nos que, xunto as cruces diarias sempre atopei “cireneos”, expresión da presenza do Señor Xesús na tarefa dun cristián sacerdote.

A súa compaña sempre foi para min apoio e estímulo para seguir adiante. Dende hai vinte anos que resido no complexo parroquial de S. Francisco de Asís dos Tilos, sempre tiven dous veciños, irmáns sacerdotes, Luis e José Antonio Seoane Ares, pero, en todo momento, e quero confesalo con toda humildade, teño un amigo, día e noite, ao que cando estou a punto de quedar durmido lle digo: “Xesús, amigo e veciño, quedas de garda”, ao mesmo tempo que lle pido graza e perdón. Asegúrovos que non falla.

Deixo para o final un recordo especial e entrañable para os compañeiros de promoción, sacerdotes e segrares: grazas por estar sempre aí; grazas pola vosa amizade; grazas, pois a vosa constancia fixo e fai posible que durante estes anos nos xuntásemos para rezar, para celebrar e para fortalecer a nosa amizade. Grazas, grazas, grazas.

P.D. Non sei o que o Señor nos ten gardado, pero o que me gustaría é que agora fose toda a xente da parroquia dos Tilos: unha comunidade como era a dos anos 90; comunidade viva, comunidade profética (que denunciaba os males e carencias e, que ao mesmo tempo, loitou para que aquela veciñanza fose tamén unha comunidade cristiá (chegando a constituírse en parroquia); que a nosa parroquia fose un fiel reflexo da primeira comunidade dos apóstolos: na fracción do pan, na escoita da Palabra e na oración. Neste primeiro domingo de xuño, día de Pentecoste, o Señor envíanos o seu Espírito; só fai falla a nosa vontade de facer realidade este proxecto de comunidade.

lunes, 13 de junio de 2016

REMATA O CAMIÑO, PERO CHEGAMOS Á META?

O próximo día 18  remataremos o percorrido do Camiño Portugués. Cantos pasiños!, que son indicativos de que con pequenas cousas se acadan grandes obxectivos. Cantas escenas da beleza da natureza galega!, que son retratos da obra da creación. Cantos momentos e espazos para a reflexión!, oportunidade para poñer a nossa vida onde se merece.

Remata o camiño, pero... aínda que chegamos á Porta do Perdón, na Catedral,
para acadar as metas dos diferentes ámbitos da vida temos que seguir loitando,
pasiño a pasiño.

Ao mellor, rematado o percorrido do Camiño Portugués, sería bo que individualmente ou como parellas, pensaramos que retos nos quedan abertos cara ao futuro inmediato.

O día 18 sairemos ás 9 dos Tilos e comezaremos a mini etapa do Milladoiro Santiago na capela da Madalena  ás 9:30 da mañá. Xuntarémonos na praza da Quintana para entrar na Catedral pola Porta Santa. Situarémonos na nave da Acibechería agás os nenos/as, que terán un lugar especial. Co noso coro parroquial, xunto con todos os presentes, animaremos a celebración eucarística mediante os nossos cantos.

Teremos a invocación ao Apóstolo Santiago e repartiremos a todos os presentes un signo de amor e compromiso no Ano Santo da Misericordia. Tras rematar a Eucaristía, faremos a foto do grupo na praza da Acibechería. Logo, cadaquén pode facer o seu programa: comer en Santiago, volver á casa, etc.

domingo, 12 de junio de 2016

TEMPOS DE AVALIACIÓN

Remata un novo curso; curso académico para os estudantes; curso de avaliación e programación para todos, tamén para os cristiáns. Este ano os membros da Igrexa tiñamos e temos unha proposta moi importante, feita polo Papa Francisco; unha proposta, feita cruz, pois abrangue a nosa relación de Deus connosco e a nosa con Deus  −é unha proposta vertical− e, ao mesmo tempo, é unha proposta horizontal, pois abrangue as relacións cos irmáns, especialmente cos máis desfavorecidos. Esta dobre proposta ten moito de cruz porque se leva ás costas pero tamén porque é liberadora. Ao longo deste curso, invitóusenos e segue invitándosenos no que queda de Ano Santo a seguir as obras de misericordia.

Ata aquí a tarefa e, a partir de aquí, a avaliación:


  • Notouse na miña vida que é Ano de Misericordia?
  • Fun ou son quen de recoñecer que necesito da misericordia do Señor?
  • Fun ou son quen de recoñecer que preciso da misericordia dos irmáns?
  • Repasando as obras de misericordia, entran todas nos meus compromisos e actitudes de seguidor de Xesús?


Deus, noso Pai, é misericordioso pero gustalle ver que “o fillo volve á casa” e que “o fillo que está na casa acolle con misericordia ao irmán”.

Ao longo do verán e ata o vinte de novembro, en que remata o Ano Santo da Misericordia, temos a oportunidade de “exercer a misericordia” e, unha vez superada a avaliación, levala integramente nas nosa vidas.

Boletín Junio 2016